Wiem.Tak po prostu,to nie oskarżenie.Wiem.Nie planowałaś,tak wyszło.Wiem.Otworzył niby książkę,przeczytał co chciał.Wiem.Chwila zapomnienia,może się zdarzyć.Wiem.Dlaczego nie krzyczę?Co to zmieni?Wiem.I tak już zostanie.Wiem...Nie, nie odejdę.Nigdy nie chciałemcię na własność.
Nie planowałam,tak wyszłojakoś samo.Nie powiedziałam,ta chwilakosztowała życie.Umierałamzamknięta w strachu,każdego ranka.Odradzam się,w ciepletwoich słów.Ale...Wciąż nie wiemczy mogę,się przytulić.
Ogień śle w niebo setki iskier,zapach czerwcowych ziółmiesza zmysły.Pod stopamipulsuje ziemia,odwiecznym rytmem życia.Na krawędzi cieniawirują kształty,rozwiane włosy, splątane ręce.Odrzucane skrawki skromnościJeden po drugimopadają na trawę.Dłoń odnajduje dłoń,usta szukają ust.Zachłannie splecione…
Dotknij mnie.Prawdziwie, całym sobą,najgłębiej jak potrafisz.Dotknij mnie.Myślą i słowem,spojrzeniem i uśmiechem.Dotknij mnie.Odkryj, nazwij,jak nikt przed tobą.Rozpal mnie.Niewinnym gestempozbawionym dotyku.Rozpal mnie.Półsłówkiem, aluzją,obietnicą.Zrób to.A dostaniesz więcej,niż marzysz.
Pąkowiany ciepłą bryząpowoli rozchylakarminowe płatki.Niby spragniony motylmuskam delikatnie cud naturywprawiając w drżeniewciąż ukrytewnętrze.Ostrożnie spijampierwsze krople nektaruzniewolony zapachemTwojej miłości.Nie znam piękniejszej chwiliod tej, gdy z cichym westchnieniemdla mnie rozkwitasz.
Codzienniechłonę misteriumpospiesznych poranków.Znad kubka kawypodziwiam spektaklburzy niesfornych włosówdo wtóru opadającego muślinu.Czekam pierwszegouśmiechu –wspomnienia nocy,obietnicy wieczoru.Niestetyokrutny czas pozwala jedynieprofanować twego ciała świętośćnienajczystszymi myślami.
Szept,jak motylich skrzydeł bicie,w mrok odziane marzenia,prześwietlone księżycem.W pąkach jabłoni zaklęta,Tęsknota.Czas,jak szara wstęga,przestrzeń bezodległa,zatarta i nieistotna.w jabłoni kwiatach ukryte,pragnienie.Ty,jak barwne olśnienie,liście śpiewnie zielone,powiewem wiatru pieszczone.W owocu jabłoni zamknięte,Spełnienie.
Jedna po drugiejnieprzerwanym szeregiemlądują miękko na rozgrzanej skórze.Porwane w korowódruszają w nieznane,znacząc swój szlak wilgotnymi ścieżkami.Mają wspólną,choć dla każdej inną drogę.Czasem nikną od razuw lekko rozchylonych ustach.Większość ma szczęście,odbyć całą…